IkDoeICT.be Blog - ICT@Afrika

The Last Post

Wed, 24 Jun 2009 10:00:00 +0200

The last post, althans vanuit Togo. De twee weken zitten er ondertussen op, en als alles goed gaat landen we op vandaag rond 10 u in Brussel. Althans dat hopen we toch, want de voorbije weken is vliegen met Air France nogal avontuurlijk gebleken.

Het zou zonde zijn om deze serie blogposts af te sluiten zonder een bedankje links en rechts. Eerst en vooral een dikke dankjewel voor de opleiding ICT en Kaho St. Lieven om dit project te ondersteunen. Een speciale dankjewel gaat daarbij uit naar ons welwillend webslaafje Bramus! die trouw de berichtjes ontdeed van luizen en ze online plaatste.

Onder voorbehoud (!) bedanken we ook onze vrienden van de douane, die een oogje dichtknepen voor de souvenirs in onze bagage. (naast de 99% werk was er ook tijd voor 1% toerisme :-))

Verder danken we ook GlaxoSmithKline en Janssen Farmaceutica voor de productie van Malarone en Immodium. Zonder die laatste was de reis ... euh... een pak vlotter verlopen ...

Toch is het project bijlange niet afgelopen met deze trip. Dankzij een belangeloze gift (waarvoor dank) konden we de de plaatselijke NGO voorzien van een laptop, wat de verdere communicatie zeker vlotter zal doen verlopen. Daarnaast zal de laptop ook gebruikt worden voor voorlichting ivm staatsvijand nr 1: aids.

In de komende maanden zal dit project verder vorm krijgen. Met een realistisch en tegelijk ambiteus project hopen we een aanzienlijk aantal togolese studenten te verlossen van het stigma van digibeet. Op die manier zullen ze een pak sterker gewapend zijn voor de arbeidsmarkt, wat hun hele familie zal ten goede komen.

Ook u bent bedankt, trouwe bloglezer. Als we de statistieken mogen geloven waren jullie met velen, en dat maakt het schrijven natuurlijk nog een pak leuker.

Iedereen een dikke merci!

Sven & Roel

ps: graag frietjes bij terugkomst
ps: graag pintjes per drie trakteren bij terugkomst om de overgang niet te bruusk te maken.
ps: gelieve medelijden te hebben met het gebrek aan etiquette dat we ondertussen hebben.
ps: beste collega's, gelieve wat medelijden te hebben met het Afrikaanse werktempo dat we ons ondertussen hebben aangemeten.

The Last Post geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Bloemlezing

Tue, 23 Jun 2009 12:45:00 +0200

Soms zijn er zo van die dingen die een stevige indruk nalaten, maar die op zich geen aanleiding vormen voor een blog-artikeltje; Een bloemlezing...

Kolonisten 2.0

De laatste kolonisten zijn hier ondertussen al een tijdje weg. Ze namen de boot terug naar Frankrijk, Duitsland of Catan. Hun erfenis is nochtans duidelijk zichtbaar in het straatbeeld. (bijvoorbeeld: Franse verkeersborden, frans onderwijssysteem, semi-europese huisjes in de stad,...)

Toch zijn er kapers op de kust. De Chinese veelkoppige draak spuwt een massa 'brol' uit op de Togolese markt. Alles, maar dan ook alles wat tegenwoordig verhandeld wordt, is made in China. De laatste Vespa's verdwijnen, Chinese Leopards domineren het straatbeeld. Lokale micro-economieën kwijnen daardoor langzaam weg, de import regeert.

Daarnaast doen ook de religieuze strekkingen hun best. Moskeeën staan naast katholieke, protestantse of andere kerken, en dingen allemaal naar de geesten van de Togolezen.

Een andere evolutie is de technologische. zowat elke Togolees is momenteel telefonisch bereikbaar, persoonlijk of via de dorps-telefoon.

'l Union fait la force

Togolezen lijken elkaar allemaal te kennen. Tot nog toe zagen we nog geen enkele ruzie of discussie. Iedereen begroet iedereen, en helpt waar nodig.

Als een vrachtwagen in moeilijkheden komt, stoppen alle vrachtwagens in de buurt tot het probleem verholpen is. Heb je een probleem, dan kan je iedereen aanspreken. Binnen families is dat zelfs een verplichting.

Misdaad

Door de hechte band die bevolking met elkaar heeft, is misdaad erg zeldzaam. In het noorden is de diefstal van een kip al groot nieuws. Gebeurt toch iets wat niet door de beugel kan, dan zal de persoon zijn hele familie ten schande brengen. De misdadiger wordt dan door de hele stad verstoten.

Nieuwe Wereld, Nieuwe gevaren

Alsof de armoede nog niet erg genoeg is, komen er steeds nieuwe gevaren bij. Aids is uitgegroeid tot staatsvijand nr1, en wordt met alle middelen bestreden. (t-shirtcampagnes, gratis controles, posters, gratis voorbehoedsmiddelen, ...) In het straatbeeld kan je er niet naast kijken.

Aan de sleutelhanger ...

Rol van NGO's

In dit land spelen de NGO's een grote rol. Auto's van de Europese Unie, de verenigde Naties, Plan international, Unicef en andere doorkruisen de straten. Ook onze Belgische NGO's ontbreken niet: de projecten van 11.11.11 en vredeseilanden zijn duidelijk zichtbaar.

We hoeven eigenlijk niet eens ver te zoeken. Onze collega's van het departement industrieel ingenieur plaatsten enkele zonnepannelen in afgelegen dorpen; een erg waardevol project onder de naam Solar Zonder Grenzen

Bloemlezing geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Mijnen

Mon, 22 Jun 2009 20:00:00 +0200

In zelfs de meest geharde noord-zuid-vrijwilliger schuilt steeds een kleine toerist. Helaas voor dat kleine percentage zijn er geen noemenswaardige toeristische plaatsen in Togo.

Toch werd dat kleine kantje van ons serieus verwend tijdens een bezoek aan een fostfaatmijn. Je zou het gerust een openluchtmuseum kunnen noemen, de gigantische machines hebben één ding gemeen: ze zijn allemaal ouder dan 40 jaar.

Samen met Hippolyte (maak hem gelukkig door hem tot vriend te maken op Facebook => Hippolyte Longah), de übervriendelijke hoofd-elektricien maakten we met een vervaarlijke Toyota-jeep een tocht doorheen het hele productieproces.
Behalve olifanten en giraffen had deze rit alles wat bij een safari hoort: spanning, veel te diepe putten en een sterke anekdote. Onze jeep kwam bijna onder de wielen van een caterpillar truck terecht.

Door een technisch defect (een museum draaiende houden is geen sinecure) hadden we de unieke kans om de stalen monsters te beklimmen, en hun ingewanden te analyseren. Enorme motoren, indrukwekkende schakelkasten, reuzenpistons, megaboorkoppen en gigantische rupsen (check foto's!)

De oorsprong van de machines is al even indrukwekkend. Sommige ervan hebben het Suez-kanaal uitgegraven, andere waren dan weer aan het werk in een franse steenkoolmijn in een vorig tijdperk.

Met een ingenieus netwerk van kilometerslange transportbanden, de slagaders van de mijn, worden de fosfaten gevoerd naar de wachtende wagons.

Mijnen geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Het leven zoals het is ... in Togo

Sun, 21 Jun 2009 12:32:00 +0200

Na twee weken Togo heeft er zich bij ons een vaste routine afgetekend. Hoog tijd om die met jullie te delen.

6u: belachelijk vroeg, maar meestal worden we dan een eerste keer wakker. De zon schijnt en het is warm. De meeste Togolezen zijn al druk in de weer, maar voor ons is elk excuus goed genoeg om nog wat verder te slapen.

7u: Zelfs de meest Westerse Westerlingen staan nu op. Het piept, het kraakt, maar langzaam vinden we de weg naar de badkamer. Voor mensen met smetvrees moet dat de hel op aarde zijn. Op dit moment zitten Togolese leerlingen al op de schoolbanken.

7u30: een afrikaans ontbijt. Een zurig papje en gefrituurde hapjes vormen de basis. Waarschijnlijk slaagden we er de eerste dagen niet goed in om onze verwondering te verbergen: de laatste dagen werd het ontbijt aangevuld met een lekker omeletje.

Voormiddag: meestal gevuld met een autorit naar de hoofdstad, en afgekruid met een pak beleefdheidsbezoekjes. Hoeveel handjes we exact geschud hebben, weet niemand.

13u: tijd voor een eerste grote maaltijd. Die variëren soms wel, maar hebben één ding gemeen: veel te veel voor ons. Gelukkig is er steeds Namoine, die ons veel gène bespaart door de vissenkoppen en kippebeenderen op te eten ...

Het eten is overigens best lekker. Af en toe ontbreken we wel de handigheid die nodig is om alles met de hand op te peuzelen, zonder dat op de tafel een slagveld achterblijft.

Namiddag: alweer vergaderingen, bezoekjes, typwerk, discussies. Gelukkig is er af en toe tijd om ons te verwonderen over de omgeving.

17u: tijd voor een pintje. Vaak schuiven semi-toevallige passanten mee aan de toog. Resultaat is vaak een geïnspireerde discussie over de toekomst van het land en de verschillen met Europa. Een reis naar het continent van melk en honing is hun ultieme droom.

De avond valt hier als een steen: het zakken van de zon kan je met het blote oog zien. Enkele minuten na de eerste schemerking is het volledig donker.

19u: De maaltijd van de middag heeft nog niet eens z'n weg naar de uitgang gevonden, of er dient zich alweer een andere schotel aan. De vrouw van Namoine ontpopt zich stilaan als een ware keukenprinces.

20u: gratis vuurwerk aan de hemel: het obligatoire warmteonweer dient zich aan. Nadat het begint te waaien heb je nog zo'n vijf minuten: daarna begint het te regen met bakken.

22u: Togo valt stil. Voor ons staat nog een muggenjacht op het programma. Moesten ze van iedere mug een olifant maken, dan was Togo te klein. Ondanks het geluid van Afrikaanse krekels en een Japanese airco proberen we de slaap te vatten.

We hebben er ook een huisdier bij, een 'varain' bewaakt de voordeur, en houdt de muggen op afstand. in de kamer loopt een Gecko over de muur om de muggen op te sporen die onze jacht overleefde.

Het leven zoals het is ... in Togo geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Nerds

Fri, 19 Jun 2009 16:46:00 +0200

Omdat vorige berichtjes soms een nogal hoog Neckermann-gehalte hadden, zou een mens misschien vergeten dat we hier een belangrijke missie met hoge nerd-factor te vervullen hebben. Tijd voor wat compensatie...

Togo heeft in de geschiedenis enkele cruciale ICT-fouten gemaakt. Toen het de vraag kreeg om aan te pikken op een glasvezelnetwerk door Afrika, heeft het voor de eer bedankt; 'We are not interested' moet het gedacht hebben.

Tijdens onze werkbezoekjes probeerde we vast te stellen welke verbindingen hier aanwezig zijn, en welke snelheid ze in realiteit halen. De eerste resultaten waren weinig hoopgevend ...

Verbindingen verlopen nu via satelliet. Dat maakt het meteen al quasi onbruikbaar voor toepassingen zoals VoIP. Ook de rest van de wereld lijkt het digitale Togo niet te kennen. Bezoek je hier Facebook, dan krijg je dit:

Zelfs het machtige Google lijkt Togo niet te kennen. Als je Togo zoekt in Google Maps, dan kom je - van hieruit tenminste - uit bij een stadje in de USA (waarschijnlijk terug te maken met onze voor Google onbekende locatie waardoor Google Maps op een search binnenin de USA terugvalt)

Toch is er beterschap op komst. Deze middag gaan we experimenteren met internet 'haut débit', en ook internet via GSM is al redelijk ingeburgerd bij de niet-zo-modale Togolees.

De computers die je hier vindt hebben twee dingen gemeen: ze staan vol illegale software en virusjes. Een paar PC's hebben we daar reeds van bevrijd, maar dat is slechts een druppel op een hete plaat.

De hardware waarop gewerkt wordt varieert van pentium 133's (iemand heimwee?) tot recente Core2Duo's. Die laastste zijn hier wel even zeldzaam als de leeuw in het wild.

De omstandigheden waarin gewerkt wordt zijn niet echt pc-vriendelijk: broeiend heet en extreem vochtige lucht vol woestijnzand. En alsof dat nog niet genoeg is, worden ze ook nog eens op gelijke voet als met wagens behandeld.

Nerds geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Eten

Thu, 18 Jun 2009 15:39:00 +0200

Een exotische reis wordt vaak geassocieerd met immodium en motillium. Toch worden we verwend, en bleef de huisapotheek (what's in a name) voorlopig dicht.

De lokale menu's bestaan uit enerzijds rijst, njam of gestampte zaden, en anderzijds uit kip, geit of rund. Daarmee kan je al snel een negental mogelijkheden vormen, maar echt gevarieerd kan je het natuurlijk niet noemen...
Dat is ook de reden waarom sommige kinderen ondervoed zijn: ze krijgen voldoende voedsel, maar het is te eenzijdig. In de voedseldriehoek ontbreekt hier een stuk: verse groenten zijn er slechts zelden.

De volumes en snelheid waarmee gegeten wordt, verdienen een stevige vermelding. Op het moment dat wij het eerste beentje afgekloven hebben, zit Namoine al met een leeg bord te wachten.

Restafval is hier nagenoeg onbekend. beentjes worden afgekloven, uitgezogen en opgegeten. Dat geldt trouwens ook voor de kop van een vis. Van een kip blijven enkel de meest weerspannige beenderen over. De hond die op het erf rond loopt, hoopt hier al lang niet meer om wat restjes te krijgen.

Zelf proberen we niet te Europees te zijn in onze eetgewoontes, en dat wordt wel geapprecieerd. Toch schuiven we de beentjes achteraf met een glimlach door...
Af en toe schotelt men ons een semi-westerse schotel voor: spaghetti op z'n Togolees of vis met frietjes...

Eten gebeurt hier steevast met de handen, maar voor potentiële blanken is er altijd wel een vork te vinden. Hoewel de omstandigheden erg moeilijk zijn (warm, vochtig, vuil), is m'n ook steeds erg beducht voor hygiëne. Handen worden meerdere malen per maaltijd gewassen, en de afwas gebeurt hier ook voor het eten.

Een echte delicatesse (maar toch bedankt) komt uit Burkina faso. Daar wordt soep gekookt van runderhuiden en schedels. De geur associeerden we nochtans niet meteen met een menu in het Huis Van Cleve.

Eten geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

De weg "weg"

Tue, 16 Jun 2009 20:30:00 +0200

Voor het project stond een reis gepland naar het noorden van het land. Bedoeling was om ons bekend te maken met de plaatselijke verschillen en problemen die er zijn met het onderwijssysteem. Dat zou het makkelijker moeten maken om de juiste inplanting voor het project te vinden. Maar daarvoor moesten we eerst in het noorden raken. Het relaas van een helse rit...

Togo is qua wegennet heel simpel. Er loopt een weg van het noorden naar het zuiden, en that's it. Een GPS heb je hier dus niet nodig, maar een koppel schokdempers en reservebanden kan helpen.

Je kan die weg nog het best vergelijken met een combinatie van de Veldstraat met z'n talrijke winkels en voetgangers en de duitse autobahn zonder snelheidslimiet.

Gelukkig waren er geen solden, en was het aantal voetgangers niet te groot. Toch moesten we soms de ogen sluiten: de rijstijl van onze begeleider was nogal avontuurlijk.

Toch was ons vertrouwen een stuk groter in hem dan in onze wagen. De auto, een vijfdeurs vierdehands derdekeuze tweede-klasse Opel Astra, knarste af en toe vervaarlijk bij het nemen van veel te diepe putten. Kostprijs van het grapje: twee banden en wat angstzweet. De eerste band reden we gelukkig kapot in de buurt van de plaatselijke bandencentrale...

De hele tocht neemt zo'n acht uur in beslag, non stop. Langzaam maar zeker zie je de omgeving transformeren van een beboste, drassige vlakte tot een dorre savanne. De koloniale invloed mindert uiteraard ook naar het noorden toe, wat duidelijk zichtbaar is aan de talrijke traditionele hutten en dorpjes.

Hier nog enkele sfeerbeelden van langs de baan:

Update 1 (woensdag): ondertussen staat de teller op 1300 km en vier kapotte banden, twee defect schokdempers, een verwrongen chassis (de deur klemt) en een uitlaat die wat geperforeerd lijkt. Daarnaast glimt het metaal aan de onderkant als nooit tevoren door het schuren over de savannewegen en is ons linkervoorwiel niet koosjer gemonteerd. Overmorgen brengen we deze huurwagen terug...

Update 2 (donderdag): ondertussen is de schokdemper door de motorkap geschoten. Ook de koppeling begint z'n tanden te verliezen. De ABS geeft een foutmelding, en de plafondbekleding komt naar beneden. Maar voor de rest, prima wagen!

De weg "weg" geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Dag 6: Werelderfgoed

Tue, 16 Jun 2009 20:19:00 +0200

Hier in het noorden van Togo, wordt op zondag in principe niet gewerkt. Daarom stond maandag een bezoek gepland aan de dorpen tegen de grens van Burkina Faso.

Het bezoek staat volledig los van het project, maar onze begeleider deden we op die manier een groot plezier: z'n volledige familie woont in deze regio.

Kenners van het genre hebben deze erg typische huttendorpen waarschijnlijk reeds op de lijst van UNESCO zien staan, maar de realiteit overtrefte zoals zo vaak de stoutste verwachtingen. Dat gold ook voor de temperatuur, die voor de blanke bezoekers extra z'n best deed: 43° C in de (zeldzame) schaduw.

Het bezoek moest ons ook duidelijk maken dat Togo wel degelijk reeds een grote modernisatie achter de rug heeft, maar dat er nog veel werk aan de winkel is.

Net zoals in de rest van Togo het geval is, heerst hier grote armoede. Maar in deze streek is het een misvatting als je dat associeert met honger. Togo heeft een rijke vegetatie, en zelfs in het dorre noorden wordt de grond heel intensief bewerkt. De tussenregio is zelfs erg gekend voor z'n fruit. Armoede betekent hier vooral dat er geen geld is om de levensstandaard te verhogen. Veel families hebben de grootste moeite om uit de vizieuze cirkel van geen geld/geen onderwijs/slechte job/geen geld/ ... te raken.

In het dorp waar onze gids van afkomstig is, kregen we een unieke kans om contact te leggen met enkele van de bewoners. Een digitaal fototoestel hadden sommige van de bewoners nog nooit gezien.

De cultuur die heerst in zo'n authentiek dorp is uiterst hilarchisch. De oudste heeft als dorpoverste steeds het laatste woord. Leden van de stam die bijvoorbeeld willen trouwen, moeten daarvoor steeds de toestemming vragen, zelfs al woont m'n honderden kilometers verder. Volwassen mannen kunnen naast het bestaande dorp hun eigen dorp bouwen, maar blijven steeds afhankelijk van de beslissingen van de hoogste in rangorde.

De dorpsoverste maakte ons duidelijk hoe belangrijk onderwijs voor hem wel is. Z'n volk had één keer de boot gemist, maar dat mag geen twee keer gebeuren.

Hij bedankte dan ons voor onze komst, en wenste ons veel succes met het welslagen van het project. De toekomst van zijn kinderen wordt bepaald door het welslagen van projecten als dat van ons. En dan word je stil natuurlijk ...

Dag 6: Werelderfgoed geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Dag 5: Losse Snippers

Tue, 16 Jun 2009 19:06:00 +0200

L'heure africaine...

De Europese stiptheid van Namoine heeft slechts vier dagen stand gehouden. Afspraken worden nu gepland, maar het uur blijft steeds een verrassing.

Zo stonden we zaterdag om 7u30 paraat, om pas om 10 uur effectief te vertrekken. Toen we even later vijftien minuutjes moesten wachten, bleken dat ook Afrikaanse minuutjes te zijn: drie kwartier later zaten we nog op de stoep. Gelukkig is er steeds die fascinerende Afrikaanse drukte om ons heen, dus kans om ons te vervelen is er niet.

"Tankstation"

"Giet maar vol" - Letterlijk

Stand van zaken

Na een bezoek aan zowat alle instanties die rechtstreeks of onrechtstreeks betrokken zijn bij het project, verschijnt aan de horizon stilaan een beeld van het uiteindelijke project. Het is nog steeds wazig, maar we hebben dan ook nog wel eventjes.

Zoals het er nu voor staat denken we aan het oprichten van een cybercafé dat tevens ook opleidingen aanbiedt. Eén van de grote uitdagingen wordt daarbij om de drempel niet te hoog te leggen voor de modale Togolees, en toch kwalitatieve opleidingen te bieden. Het doelpubliek bestaat uit studenten die de kans niet hebben om naar de universiteit te gaan, maar toch de capaciteiten en motivatie hebben om een praktische opleiding te volgen die leidt naar een mooie job. De vijver waarin we vissen is dus erg groot.

Het concept is dus redelijk afgelijnd, maar vooral de praktische organisatie is voor ons moeilijk in te schatten. Welke voorkennis hebben de leerlingen? Hoeveel kost een leerkracht? Op welke manier kunnen we de leerkrachten rekruteren en opleiden? Waarschijnlijk is er voor dit aspect een mooie rol weggelegd voor één of meerdere stagairs van onze opleiding.

RAFFIA

Eén van meest gerespecteerde NGO's in de streek is RAFFIA. Deze lokale NGO heeft nauwe banden met Vredesleilanden en 11.11.11.

Ze zijn er in geslaagd om de landbouwers van de hele regio een stap vooruit te laten zetten. Door hen te verenigen, door informatie te verstrekken, en door het aanreiken van eenvoudige werktuigen is de leefkwaliteit een flink stuk verhoogd. Door een stijging van het rendement kunnen boeren nu zelf ook een deel van hun oogst verhandelen en zo een minimaal inkomen verzamelen. Dat maakt ook dat de kinderen de mogelijkheid en de tijd krijgen om naar school te gaan.

Dag 5: Losse Snippers geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Yayede Namoine

Mon, 15 Jun 2009 09:43:00 +0200

Namoine is gedurende deze missie onze gids, maar eigenlijk nog veel meer. Een klein artikeltje om hem wat te plaatsen is dus niet overbodig...

Namoine is een erg gedreven medewerker van de fosfaatmijn nabij Lomé. Als pater familias is hij verantwoordelijk voor het inkomen voor z'n vrouw en vijf kinderen.

Naast zijn loodzware dagtaak probeert hij de toekomst van Togo wat meer kleur te geven. Van die passie hoopt hij uiteraard ook zijn vast beroep te kunnen maken. Die passie gaf hij vorm door mee te werken aan de oprichting van 'Dignité internationale', een lokale NGO die het dagelijkse leven van de Togolezen te verbeteren. De rechten van de vrouw, voorzien in basiseducatie, voorlichting over aids; allemaal activiteiten waar deze ngo probeert aan mee te helpen.

Yayede Namoine geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Dag 3: Bandenkeuze, Verkavelingsfrans en mais

Fri, 12 Jun 2009 14:32:00 +0200

Alles neerschrijven wat we vandaag hebben meegemaakt zou de internetrekening hier wat te hoogopdrijven. Toch een kleine poging ...

Regenseizoen

Het regenseizoen zorgt voor wat welgekomen koelte. Helaas maakten we vandaag beiden een nogal ongelukkige 'bandenkeuze': met sandalen door de rode modder, handig is anders.

Na elke regenvlaag worden de wegen herleid tot drassige poelen, waarbij het bij elke plas afwachten is hoe diep onze benzineverslindende jeep zal wegzakken. Morgen wisselen we dit stukje japanees comfort voor een duitse berline. Dat zal het geheel bij iedere plas ongetwijfeld nog spannender maken.

Ontmoetingen

Om het project meteen een duw in de rug te geven, stonden vandaag enkele beleefdheidsbezoekjes op het programma aan alle gezaghebbende mensen in togo. Je kan het zo gek niet bedenken of er is hier een ministerie voor, en we zijn er ook overal binnen geweest.

Het is alvast bemoedigend dat projecten als het onze stevig ondersteund worden. Alle gezaghebbenden beloofden namelijk ons geen duimbreed in de weg te leggen, en te helpen waar mogelijk. Onze glimlach was vermoedelijk beter te begrijpen dan het verkavelingsfrans waarmee we telkens een dankwoordje prevelden.

De kleine zelfstandige

Net zoals elke belg geboren wordt met een baksteen in z'n maag, wordt elke Togolees geboren met een fascinerende vindingrijkheid om alles om te zetten in geld of voedsel. En dat is zeker niet denigrerend bedoeld, zo'n inzet en werkkracht is bij ons nogal zeldzaam.

Toch leidt dit soms tot nogal vreemde situaties. Zo kwamen we vandaag midden de hoofdstad voorbij een maisveld. De ontstaansreden: vroeger was dit een weg, maar die werd niet vaak gebruikt. De buren namen dan maar meteen het heft in handen, en plantten er mais. Il faut le faire...

Dag 3: Bandenkeuze, Verkavelingsfrans en mais geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Dag 2: Eerste werkdag

Fri, 12 Jun 2009 14:11:00 +0200

De eerste echte werkdag is ondertussen achter de rug. Om ons onder te dompelen in het Togolese onderwijssysteem was een universiteitsdocent uitgenodigd. In een snelcursus werd duidelijk gemaakt waar BAC, BTS en andere afkortingen voor staan.

Nog duidelijker was het onderwijs-onevenwicht tussen het noorden en het zuiden van het land, wat meteen de noodzaak van ons project onderstreept. Met enkele bladzijdes notities en vooral een veel duidelijker totaalbeeld staan we alweer een stap verder.

Maar dat was niet het enige agendapunt van vandaag. In een eerder gesprek werd één van de lokale weinige spelregels in het verkeer aangeduid: maximum één of twee pintjes voor wie achter het stuur zit.

Eigenlijk was dat ook de enige regel die we hier gehoord hebben tot nog toe. Helaas is de regel nogal rekbaar: 'pintjes' bevatten hier steeds 66 cl.

Uiteraard compleet tegen onze eigen principes hebben we dat mogen ondervinden. Na een aperitiefje (pintje!), drank voor bij het eten (pintje!) en een gezellige babbel (pintje!) werd het plots nogal warm.

In zo'n sfeer verandert meteen ook het perspectief tijdens gesprekken. Nadat men ontdekt had dat één van ons nog vrijgezel is, werd het café meteen getransformeerd tot huwelijksbureau. En een man mag hier probleemloos tot vijf vrouwen hebben, dus zowat iedereen in de buurt rook z'n kans...

En omwille van de naadloze overgang: ook een bezoek aan de markt was gepland. Kleine haantjes, krokodillenschedels, vruchten, vreemde keien of zwartgeblakerde vissen: allemaal in de aanbieding. Prachtig en schrijnend tegelijk, zoals zovele zaken hier.

Benieuwd wat morgen voor ons in petto heeft...

Dag 2: Eerste werkdag geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Bon soir au jovo!

Wed, 10 Jun 2009 11:15:00 +0200

Na een zachte landing en een confrontatie met de afrikaanse hitte, zijn we goed aangekomen in Lomé.

De ontvangst van de douane was meteen een ongelofelijk staaltje Afrikaanse Kafka. Maar dat Afrikaans sfeertje was ons niet onbekend, in Parijs moesten de schoenen uit voor de douane, omdat de metaaldetector een bommetje vermoedde. Al een geluk dat die detector geen chemische wapens herkent, anders zaten we waarschijnlijk nog in de Franse hoofdstad.De ontvangst op de luchthaven door Namoine, onze gids, was hartelijk. Na een wilde rit over Afrikaanse wegen arriveerden we even later op ons logement, een mijnwerkerscommune even buiten de hoofdstad, voorzien van een heel mooi gastenhuis.

Bij een Afrikaanse ontvangst hoort natuurlijk ook veel eten. Omdat men Europeanen nog steeds als des 'géants' aanziet, werd ons een menu voorgeschoteld die gerust het hele gebuurte had kunnen voorzien. Met een voorgerecht van verse groentjes, een hoofdschotel waarvoor een jong haantje wat pijn voor geleden heeft en een dessert van mango's, werden we echt wel te veel verwend.

Aan het ritme is het natuurlijk eventjes wennen. Eerst en vooral werd de klok enkele uren teruggedraaid (letterlijk, ook wel een beetje figuurlijk), maar zo dicht bij de evenaar valt de avond natuurlijk ook genadeloos rond de klok van zes.

Vandaag werd tijdens het ontbijt het programma voor de komende dagen overlopen. Het belooft hectisch te worden, met op het einde de kers op de taart: een gesprek met de eerste minister over het onderwijs in z'n land, en hoe wij op een bescheiden manier kunnen bijdragen. Omdat een bezoek in het noorden van het land op het programma staat, wachten ons nog vele uurtjes in de wagen.

Op de plank ligt vandaag nog een bezoek aan een (dit) cybercafé waar reeds enkele initatieven lopen voor vorming. Benieuwd wat dat op zal leveren.

Het resultaat ervan lijkt ons een prima aanleiding voor een berichtje morgen, overmorgen, of wanneer de verbinding het toelaat...

Tot binnenkort!

Bon soir au jovo! geschreven door Sven Knockaert en Roel Van Steenberghe in: ICT@Afrika

Dag -1: ik ga op reis en ik neem mee: ...

Mon, 08 Jun 2009 08:00:00 +0200

Ik ken Frans, en Frans kent mij. Zo gaat al jaren de verplichte grap na het peilen naar taalkennis bij vrolijke nonkels. Toch wordt het voor ons terug wennen. In een context van computers en netwerken blijft de Franse taal immers een stevig buitenbeentje.
Door z'n koloniale verleden is Frans ook de enige gesproken taal in het zuiden van het West-Afrikaanse land, dus even overschakelen op het ons vertrouwde Engels wordt moeilijk. Hopelijk is het Franse stukje van onze talenknobbel snel te reanimeren. Sinon, nous trouverons une solution!

In de valies

Klassieke vraag bij dergelijke reizen: wat neem ik mee? Zoals gewoonlijk is het moeilijk in te schatten hoe de klimatologische omstandigheden echt zullen zijn. Een slaapzak of een laken? Stapschoenen of sandelen? Regen en/of zon? Insecten of niet? Enfin, telkens een dilemma, want je kan niet alles meenemen. We proberen immers ook nog een plaatsje vrij te houden in onze valies voor wat ICT-materiaal. De verse slips zitten al weg. Dus dat zal al geen probleem vormen :-)

A bientôt!

Het volgende berichtje zal hier waarschijnlijk gepost worden via een Togolese internetverbinding. Tijdens het regenseizoen is dat soms geen sinecure, dus mocht het enkele dagen stil blijven: kom later gewoon even terug op deze pagina...

Nog makkelijker is natuurlijk om deze blog via RSS te volgen!

Dag -1: ik ga op reis en ik neem mee: ... geschreven door Roel Van Steenberghe en Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Nood breekt (import)-wet

Fri, 29 May 2009 12:00:00 +0200

Het is je mogelijks niet ontgaan dat een delegatie van de vakgroep ICT binnenkort (9 juni) naar het zuiden trekt om daar een project op kruissnelheid te brengen ivm ICT en onderwijs. Val je uit de lucht, lees dan zeker eens de voorgaande en allereerste post hierover.

Omdat alle kleine beetjes helpen, zullen we beide een laptop meenemen om daar te gebruiken, maar meteen ook te schenken aan de organisatie ter plaatse, zodat die na onze afreis een tweede leven krijgen in een schooltje in Dapaong.

Althans, dat is het plan. We zijn namelijk nog op zoek naar twee laptops die nog steeds heel degelijk functioneren, maar toch kunnen gemist worden. Uiteraard mikken we op een vrij recente configuratie, zodat die nog lange tijd bruikbaar is. Zelf zorgen we voor een volledige clean install, schrik voor je data is dus niet nodig.

Wie kan ons hiermee helpen?

reageren kan hieronder, of via mail...

Nood breekt (import)-wet geschreven door Roel Van Steenberghe & Sven Knockaert in: ICT@Afrika

Tags: togo

To go to Togo: nog twee weken..

Fri, 22 May 2009 15:00:00 +0200

Togo, een klein landje (anderhalve keer België) aan de westkust van Afrika maakt zich op voor de komst van twee IT'ers. Of omgekeerd, dat is misschien eerlijker.

De voorbije dagen werden gevuld met de jacht op visums, muskietennetten en info die ons tijdens de trip moet behoeden voor onheil. Togo-kenners bestoken ons daarbij met nuttige info, waarvoor we hen uiteraard dankbaar zijn. Met de geringe Afrika-ervaringen die we reeds bezitten, proberen we ons relatief kort verblijf zoveel mogelijk te laten renderen.

Het is aftellen...

De trip ter plaatse wordt wellicht een aanslag op onze ruggengraat, in beide betekenissen van het woord. In het programma dat we net ontvingen staat een verplaatsing gepland van Lomé over Dapaong (>600km) naar Ouagadougou (Burkina Faso), over wegen die daar tijdens het regenseizoen hun eigen leven leiden. Met de wispelturige regelmaat van de Afrikaanse klok verleggen ze zich wat, en dan kan je als chauffeur maar beter niet op de GPS vertrouwen.

Om ons Westers denkpatroon al wat te synchroniseren met het mooiste continent, werden we gewaarschuwd dat Togo slechts drie bankautomaten telt, met 300 km tussen de toestellen onderling. Vaak werkt er dan ook nog eentje niet, dus geld afhalen neem je best op in een maandplanning...

Na dit project kunnen we hopelijk het pad effenen voor enkele van onze studenten. Sommigen daarvan stelden zich reeds spontaan kandidaat na het vorige blog-bericht, dus met de interesse en motivatie zit het alvast goed.

Nog twee weekjes...

To go to Togo: nog twee weken.. geschreven door Roel Van Steenberghe in: ICT@Afrika

ICT.Africa part 2

Sat, 16 May 2009 14:14:00 +0200

Als opleiding ICT zetten we twee jaar geleden onze eerste voetjes aan wal in Afrika. Ivoorkust was toen de bestemming, de informatisering van een NGO het project.

Vandaag, dag op dag twee jaar later, gaan we verder op deze ingeslagen weg. Van een Togolese NGO (dignité internationale) kregen we een uitnodiging voor een nieuw project.
Voor IT'ers is West-Afrika braakliggend terrein. Toch bruisen daar tal van initiatieven waar we ons karretje kunnen aan vasthaken.

Het onderwijssysteem in Togo kreeg door politieke onlusten jaren geleden rake klappen. Het project waar wij in stappen probeert daar structureel een deel van de oplossing te bieden. Leerlingen die reeds een basisopleiding kregen, zullen in de toekomst kunnen 'professionaliseren' met basisopleidingen op de PC. Zo kunnen ze hun blik op de wereld verruimen, en zich tegelijk bekwamen in computers, zodat hun toekomst verzekerd is. Eens het systeem volledig werkend is, zou het een soort eco-systeem moeten vormen dat ook zonder veel hulp van buitenaf kan blijven bestaan, volledig gedragen door Togolezen.

Na deze relatief korte missie hopen we een goed beeld te hebben van de problematiek, zodat we volgend jaar, samen met docenten en studenten, door stages en projecten, dit project kunnen helpen laten slagen.

De missie naar Togo is gepland van 9 tot 23 juni, en uiteraard proberen we jullie via deze weg zoveel mogelijk op de hoogte te houden.

Sven Knockaert, Roel Van Steenberghe

ICT.Africa part 2 geschreven door Roel Van Steenberghe in: ICT@Afrika

Tags: afrika, togo