Deze blogpost is een kijk op de reis die ik maakte samen met mijn vriendin en een vriend naar Portugal. Vanaf nu verwijs ik naar ons drieën met 'we'. De bedoeling was om een teacher’s exchange te doen samen met mijn collega, Kristien Van Assche. Ons 'avontuur' lees je hieronder. De versie van Kristien vind je hier.
Maandag, 12 april. We vertrokken uit België met de trein richting Charleroi. Die had in Gent een half uur vertraging waardoor we de aansluiting in Brussel misten. Geen probleem, we hadden nog twee uur om op de vluchthaven te raken. Rond 14u arriveren we in de luchthaven, nog even snel iets eten terwijl we wachten op Kristien. Rond 14u15 belt Kristien om te melden dat ze vastzit in Brussel. File. Zij had de boeking van onze vlucht gedaan en had dus ook de boarding passes afgedrukt. We konden dus niet inchecken omdat ik die zelf niet had afgedrukt. Gelukkig had ze de avond ervoor die boarding passes doorgemaild en had ik mijn laptop mee. Dus even snel op de USB-stick zetten en , ai blijkbaar USB-stick kwijt geraakt onderweg. Aha, geen probleem, ze verkopen er op de luchthaven. Boarding passes op de USB-stick, naar de kiosk om af te drukken: Kiosk werkt niet, herkent hun eigen USB-stick niet. Uiteindelijk was de vrouw aan de infobalie zo vriendelijk om de boarding passes voor ons af te drukken. Met slechts een kwartier op overschot ingecheckt en klaar om op te stijgen.
Als je denkt dat daarmee de gebeurtenissen van de dag voorbij zijn, guess again. Halverwege de vlucht besloot de man voor ons een hartaanval te krijgen. de zuurstoffles moest erbij gehaald worden en zelfs de wereldberoemde 'is there a doctor or a nurse on board?' ontbrak niet. Na een paar minuutjes met de benen omhoog en wat extra zuurstof was het probleem verholpen.
De dag erna was een dagje voorbereiden met 's avonds de Teacher's Exchange in ISEP. Door de pech van Kristien de vorige dag, heb ik beide delen gegeven. De programmeerworkshops gingen goed, de studenten waren tevreden.
Woensdag 14 april. Vakantie! We vertrokken richting Peneda-Gerês, het nationaal natuurpark van Portugal waar we onder andere een trektocht van 10 km door de bergen deden. Daar bleven we tot en met vrijdag. Enkele natuurbeelden:
Op vrijdag bereikten de eerste berichten ons dat er geen vliegtuigen meer landen in België. Onze eerste reactie was: Goed geprobeerd, thuisfront. Ons maak je niets wijs! Toen het tweede bericht kwam over een aswolk uit Ijsland begon het stilaan door te dringen. Dit zou een probleem kunnen zijn… We keerden zaterdag terug naar Porto. Daar hebben we eerst in het treinstation Saõ Bento geïnformeerd naar een trein richting België, maar alle treinen zaten vol tot woensdag. We hadden normaal een vlucht zondag (de dag erna), dus de trein leek ons geen optie. Gebeld naar Nuno Escudeiro (werknemer van de unief, ISEP) om te vragen als hij van iets meer wist. Hij gaf ons een lift naar de luchthaven.
Toen we daar aankwamen zagen we bij de infobalies van elke vliegmaatschappij ellenlange rijen staan met mensen die in hetzelfde schuitje zaten. Aanschuiven geblazen!
Na een slopende 4 uur aanschuiven kregen we te horen dat Ryanair niet vliegt tot zeker maandagmiddag. Dan maar een nieuwe vlucht geboekt, vrijdag 23 april om 11u.
Nadien zagen we mensen staan die aanboden om met een bus naar Parijs te rijden. Na lang twijfelen hebben we dit uiteindelijk niet gedaan omdat de vlucht door Ryanair betaald werd (ticket werd overgezet) en omdat we met de bus nog maar in Parijs waren. We hoorden langs alle kanten dat Parijs volledig dicht zat. Geen treinen meer, nog weinig hotels beschikbaar,… Dus leek het ons beter vast te zitten in Porto waar we opvang konden krijgen bij Nuno, dan vast te zitten in Parijs zonder te weten wat onze mogelijkheden waren.
Terzelfdertijd kwam Kristien en haar dochter aan in Porto vanuit Lissabon. Nuno ging ook hen gaan oppikken en we ontmoetten elkaar in de luchthaven. Hij stelde op dat moment zijn huis ter beschikking in afwachting van een oplossing. We verbleven bij Nuno en zijn familie tot dinsdag.
Op dinsdag splitsten opnieuw onze wegen (van Kristien en mij). Zij ging woensdagavond nog een les geven in ISEP, terwijl we daar toch waren; Wij gingen terugkeren met de bus op woensdag.
Zo gezegd, zo gedaan. We vertrokken woensdag 21 april om 14u uit Porto met een bus (ongeveer 50 personen). Na een klein uurtje viel de bus sputterend stil. ‘Een technisch probleem’ wist de chauffeur ons te vertellen. Na een tijdje zoeken, bleek dat iemand de volledige tank diesel leeggeroofd had terwijl de bus geparkeerd stond op de luchthaven. 250 liter! Dus sputterden wij verder totdat we letterlijk een tankstation binnenrolden.
In Bordeaux (Frankrijk) stopte de bus. Alle passagiers die naar Parijs wilden, moesten overstappen naar een minibus. Nog 8 uur te gaan. Halverwege begon de minibus een vreemd ratelend geluid te maken. Dit kon toch niet meer! De chauffeur keek even onder de motorkap: c’est caché! Toch maar verder rijden, besloot hij. De verdere rit was gevuld met een hels lawaai. Maar goed, uiteindelijk kwamen we aan in Parijs, donderdag om 13u, na een 23 uur durende busrit.
Een spannende metrorit en een diefstalpoging later bereikten we het station Paris-Nord. Vanhier namen we de TGV richting Lille en daar kwam iemand ons halen met de auto. Bijna thuis! Eenmaal aangekomen in Lille, laadden we de bagage in de auto en starten we de auto. Besloot die om net nu het ook te laten afweten. Sleutel fout! Na ongeveer een kwartier proberen starten was het dan uiteindelijk toch gelukt. Natuurlijk belde op dat moment de garage net met een ‘oplossing’. Als het probleem zich nogmaals voordoet, even hard slaan op het dashboard net boven het contact.
Uiteindelijk toch thuisgeraakt, en ik denk dat ik niet overdrijf als ik zeg: het was een bewogen reis! En om het helemaal af te maken: Kristien vloog donderdag terug met Ryanair…