Professionele Bachelor ICT aan de KaHo Sint-Lieven

Na een zachte landing en een confrontatie met de afrikaanse hitte, zijn we goed aangekomen in Lomé.

De ontvangst van de douane was meteen een ongelofelijk staaltje Afrikaanse Kafka. Maar dat Afrikaans sfeertje was ons niet onbekend, in Parijs moesten de schoenen uit voor de douane, omdat de metaaldetector een bommetje vermoedde. Al een geluk dat die detector geen chemische wapens herkent, anders zaten we waarschijnlijk nog in de Franse hoofdstad.De ontvangst op de luchthaven door Namoine, onze gids, was hartelijk. Na een wilde rit over Afrikaanse wegen arriveerden we even later op ons logement, een mijnwerkerscommune even buiten de hoofdstad, voorzien van een heel mooi gastenhuis.

Bij een Afrikaanse ontvangst hoort natuurlijk ook veel eten. Omdat men Europeanen nog steeds als des 'géants' aanziet, werd ons een menu voorgeschoteld die gerust het hele gebuurte had kunnen voorzien. Met een voorgerecht van verse groentjes, een hoofdschotel waarvoor een jong haantje wat pijn voor geleden heeft en een dessert van mango's, werden we echt wel te veel verwend.

Aan het ritme is het natuurlijk eventjes wennen. Eerst en vooral werd de klok enkele uren teruggedraaid (letterlijk, ook wel een beetje figuurlijk), maar zo dicht bij de evenaar valt de avond natuurlijk ook genadeloos rond de klok van zes.

Vandaag werd tijdens het ontbijt het programma voor de komende dagen overlopen. Het belooft hectisch te worden, met op het einde de kers op de taart: een gesprek met de eerste minister over het onderwijs in z'n land, en hoe wij op een bescheiden manier kunnen bijdragen. Omdat een bezoek in het noorden van het land op het programma staat, wachten ons nog vele uurtjes in de wagen.

Op de plank ligt vandaag nog een bezoek aan een (dit) cybercafé waar reeds enkele initatieven lopen voor vorming.  Benieuwd wat dat op zal leveren.

Het resultaat ervan lijkt ons een prima aanleiding voor een berichtje morgen, overmorgen, of wanneer de verbinding het toelaat...

Tot binnenkort!